सौ. समता दिपक पाटील

सुप्रसिद्ध साहित्यिक मा. सुभाष कवडे सर श्रुतेश ला त्यांनी स्वतः लिहिलेली बालकविता संग्रह भेट म्हणून दिले...

डॉ.प्रकाश बाबा आमटे व डॉ.मंदाकिनी आमटे यांच्याशी भेट 

कविवर्य नारायण सुर्वे यांच्या सोबतचे अविस्मरणीय क्षण 

पुस्तकाचे नाव : एक होता कार्व्हर लेखिका : वीणा गवाणकर ज्ञानासाठी दाही दिशा...! जॉर्ज ला निवोशो ला पोहोचायला रात्र झाली. त्याने त्याचं दुबळ शरीर गोठ्यात विसाववल. तो तेथेच झोपी गेला, सकाळी जागा होवून पाहतो की काय..! समोर एक भलामोठा कुत्रा त्याच्या अंगावरती भुंकत होता. आपण पकडले जावू म्हणून जॉर्ज ने धूम ठोकली. तो पटकन एका दगडा वरती बसला.आणि तडक शाळेला निघाला. तेंव्हा तेथे सगळेजण निग्रोच निग्रो होते. तेंव्हा  तेथे कोणीच गोरे नव्हते. त्याला एका शिक्षिकेने पाहिले. त्यांनी आशाच भरपूर विद्यार्थांना पाहिले होते पण जॉर्ज सारख्या गरीब पेहरावतला,शांत नजरेचा आणि उत्सुक नजरेचा कोणताही निग्रो विद्यार्थी त्यांनी पहिला नव्हता. त्यादिवशी त्याच गबाळ ध्यान,त्याच्या गोठ्यातील चिकटलेली गवताची तुरे आणि त्याचा चिरका आवाज आणि त्याच्या बोलण्यातील आडखळणे पाहून सर्व विध्यार्थी त्याच्याकडे विचित्र नजरेने पाहत होते. दुसऱ्यदिवशी जेव्हा पाहाट झाली तेव्हा कोणी तरी त्याला काठीने उचलून उचलून उठवत होत. तेंव्हा तो खडबडून जागा झाला आणि त्याच्या मनात विचार आला की मालकाला आपला सुगावा लागलेला दिसतोय. आपण पकडले जाणार की का...

*माझी सायकल* मी एकदा एक सायकल आणण्यास गेलो  माझ्या आई व मी रिक्षामध्ये चढलो  रिक्षावाला थांबला खूप वेळ  मला वाटले कोणते चालू आहे खेळ  परत रिक्षावाला कंटाळून गेला  मी म्हणालो पटकन चला  एकदाच रिक्षावाल्याने गाडी हलवली  तेथून लगेच गाडीतळात पोहोचली  गाडी तळामध्ये आम्ही उतरलो दुकान शोधायला  वेळ नाही लागला चांगले दुकान सापडायला  त्या दुकानाकडे आम्ही गेलो  सगळ्या सायकली आम्ही पाहिलो  त्यातील एक सायकल होती तगडी जवान  तिच्यासमोर फिका पडे सप्तरंगी इंद्र कमान  आम्ही त्याच सायकलीला निवडले  किंमत किती दुकानदाराला विचारले  दुकानदार म्हणाला किंमतच खूप भारी  चांगली आहे सायकल घेऊन जा घरी  मी थोडा वेळ सायकल फिरवली  फिरवता फिरवता आजी भेटली  आई आजी सोबत छान बोलली  त्यांच्यासोबत आईने सेल्फी काढली नंतर एक बस स्टॉप ला थांबली  आम्ही चढायला घाई केली  आम्ही एका बाजूला बस मध्ये सायकल ठेवली  पिशवीतून चटकन पर्स बाहेर काढली  पर्स मधून पंधरा रुपये काढले  लगेच कंडक्टरने तिकीट दिले  बस ...

पुस्तकाचे नाव : एक होता कार्व्हर लेखिका : वीणा गवाणकर *मेरी च पोर* डायमंड ग्रोव्ह मध्ये कार्व्हर कुटुंब राहत होते. तेव्हा मोझेस बाबांनी मेरी नावाच्या एका गुलामाला विकत घेतले होते. त्यांना गुलामगिरी बद्दल खूप हेटाळणी वाटायची. पण काम (शेतीचे व स्वयंपाकाचे) जास्त होते. म्हणून त्यांनी त्यांच्या मित्र कडून एक गुलाम स्त्री विकत घेतली. तेव्हा एका सकाळी मोझेस बाबा नाजूकशा निग्रो पोराला म्हणाले, "अरे,तू लवकर उठत जा ना आपल्याला कामं किती आहे? तू जर लवकर उठला नाहीस तर आपल्या कामाचं वाटोळं होईल." त्याची धर्मपत्नी सुझन बाई म्हणाल्या, "अहो असुद्या, काल काम करून हे नाजूकसं पोर थकलयं आराम करूद्या, त्याला." मोझेस बाबा म्हणाले,"ह्याच्या पायी तर मी स्वतःचा उमद्या घोडा विकला." झाले असेच की,मोझेस बाबांनी जेव्हा मेरी ला विकत घेतले, त्यानंतर एका आठवड्याने मध्यरात्री काहीतरी खुडबुड ऐकून मोझेस बाबा जागे झाले. तेव्हा काखेत बंदूक सावरून मोझेस बाबा एका लाकडी ओंडक्याच्या घरात आले. त्यांनी मेरी ला त्या लाकडी ओंडक्यांचे घर दिले होते. त्यांनी तिला स्वतंत्र ठेवले होते. पण,मेरी...

*चिवू ताई* चिवू ताई आली माझी  चिवु ताई आली, अंगणात माझ्या दाणे टिपू लागली. दाणे खाता खाता पाही इकडे तिकडे. चोचभर दाने, घेऊन जाते बाळाकडे. इवलेसे पोट तिचे, किती छोटीशी भूक. पटकन मिळवते किती मोठे सुख. चोचीने विनते , सुंदर से घरटे. पिलांन साठी बनवते छोटेसे खोपटे. आभाळात उडे, उंच उंच उंच. पंख फड फडत, अर्धा अर्धा इंच. टाच वर करूनी, पाहे टकमक. नाही कधी पाहिले तिने, पिल्लांची चकमक. काळीज तिचे भरलेले, कधी न हरलेले. पिल्लांसाठी जगायचे तेवढेच मनात ठरलेले. खटपट सारी पिल्लांनसाठी, आभाळ सारे फाटलेले. हिंमत नाही हरायची, एवढेंच तिचे  ठरलेले.... अडचणी येतात, ठेच लावून जातात. घाबरून न जाता, लढायला शिकवतात. मजा तर सगळेच बघतच असतात.  अडचणीच्या काळात  हात खडे करतात. इवलिशी चिमणी शिकवून जाते, रडता रडता  हसायला लावते. अन्  संकट आल्यावर लढायला लावते... लेखन : ® सौ.समता दिपक पाटील पुणे, महाराष्ट्र. दि. 20/03/2024

# मजेत शिकूया संगणक  भाग दोन विद्यार्थीमित्र हो, आज आपण पाहणार आहोत... 1.संगणक का शिकायचे?  2.संगणक कोण कोण शिकू शकतात? 3.विद्यार्थी म्हणून मला संगणक चा उपयोग कसा होईल? 4.संगणक शिकून कोणत्या ठिकाणी नोकरी करता येते? ############################# 1) संगणक का शिकायचे? - सर्वसाधारण पणे आपण विचार केला तर येणारा हा संपूर्ण काळ संगणक चा आहे. आपल्याला संगणक वापरता आले की आपण बरीचशी कामे खूप कमी वेळेत करू शकतो. उदाहरणार्थ, एकावेळी लिहिलेले पत्र अनेकांना पाठविणे, कंपनी मध्ये काम करताना आनेक लोकांचे पगार अतिशय कमी वेळेत काढणे, इत्यादी.संगणक मुळे आपला भरपूर वेळ वाचतो. 2) संगणक कोण कोण शिकू शकतात? - संगणक लहानांपासून मोठ्यापर्यंत कोणीही सहज शिकू शकते. जसे आपण बच्चे कंपनी सायकल शिकतो आणि आपल्या आई- बहीण शिलाई काम शिकतात तसे संगणक ही शिकणे खूप सोपे आहे.फक्त मनातून भीती निघून गेली की संगणक हाताळणे सहज व सुलभ आहे.संगणक च्या प्रत्येक भागांना आपण सहज हात लावू शकतो, प्रसंगी दुरुस्त ही करू शकतो. संगणक आपले आपले शारीरिक श्रम कमी करते. 3)विद्यार्थी म्हणून मला संगणक चा उपयोग कसा होईल? - न...

 #भाग:1 विद्यार्थीमित्र हो, हे खरच आहे आपण अगदी मजे मजेत संगणक शिकणार आहोत. संगणक म्हणजे तरी काय हो?? एक मानवनिर्मित यंत्रचं ना! त्याचा शोध सुद्धा तुमच्या आमच्या सारख्याच सामान्य माणसाने लावला. म्हणजे आपण सुद्धा थोडा प्रयत्न केला की संशोधक बनू शकतो. मित्रहो,संशोधक कोणी निराळे प्राणी नसतात.ते सुध्दा आपल्यातलेच एक असतात.ते एक काम करतात ते काम आपण करण्यास आळस व कंटाळा करतो. ते कोणते काम बरे? "मेहनत, कष्ट.." मग,मेहनत आपण ही करतो की. पण ही मेहनत,हे कष्ट योग्य दिशेने जे करतात त्यांना यश नक्कीच मिळते. यश मिळवणे खूप सहज व सोपे आहे. जसे की तहान लागली की आपण पाण्याचा ग्लास हाताने उचलतो व तो अतिशय सहज पितो.पानी पिण्यासाठी सुद्धा हाताची हालचाल करावी लागते,मेंदूला ऑर्डर द्यावी लागते ही सर्व क्रिया म्हणजे एक प्रकारचे कार्य/काम अर्थात हे सुध्दा कष्टच होय.  पाणी पिण्याची आपली इच्छा निर्माण होते म्हणून आपण पाण्याचा शोध घेतो व पाणी पिऊन तृप्त होतो. जशी क्रिया तशी प्रतिक्रिया ही घडते. तसे जेव्हा आपल्या मनात आपण यशस्वी व्हावे असे भाव निर्माण होतील तेव्हा आपण शोध घेतो. मी काय केले तर मला यश मिळेल...